Is het leven een sprookje?
Deze vraag stelde ik mezelf als kind al. Ik deed gewoon de dingen zoals ze hoorden, moesten gaan, gingen. Er werd mij geleerd wat goed en fout was, zwart en wit.
Zonder ooit de vraag te stellen hoe het voor mij was. Alle ruimte tussen goed en fout, zwart en wit, daar werd niet over gesproken. Zo was alles vrij simpel, maar leefde ik in een sprookje of was dit de werkelijkheid? Steeds meer verdween de tussenruimte in mij, in de natuur en tussen mij en de ander.
Nu vele jaren later, meer bewust van de tussenruimte leer ik steeds meer dat die tussen ruimte de magie is. Ik kom erachter dat ik mijn eigen sprookje aan het leven ben, magisch, uitdagend, voluit leven. En mijn sprookje is echt waar. Hoe staat het met jouw magische sprookje? Hoe is het met jouw tussenruimte?