Wetende dat ik binnenkort aan mijn baarmoeder geopereerd wordt, voel ik dat ik hier ook bij stil wil blijven staan. Niet alleen maar met mijn sisters als getuigen om me heen. 

Het kleine meisje in mijn vindt dat altijd spannend uitreiken. Ze hoopt dat als ze uitreikt ook ontvangen wordt. Dat er ja gezegd wordt en dat ze meegenomen wordt in het leven (het spannende moment van wat voor haar belangrijk is). Dus ik maak een tekstje en stuur dat naar een aantal sisters die ik graag erbij wil hebben als getuigen en steun. 

En dan gebeurt er iets wonderlijks. 

Een aantal vrouwen zeggen ja ik kom graag en een aantal vrouwen zeggen nee. Het past niet, lukt niet etc. 

Mijn energie draait en het meisje in mij trekt zich direct terug. Maakt zich klein en zegt dan eigenlijk; ‘laat maar, ik ga het leven wel niet in, ik ben kennelijk niet belangrijk, ik ben het niet waard. AU! 

Zelfs als de volwassen ik achter haar staat voelt de volwassen ik als een leeuwin die haar welp beschermd! ‘Hoe kunnen jullie haar zo pijn doen’!  Daarbij ook voelend dat het geen afwijzing is voor dat meisje. 

Wat verwarrend om dat meisje in mij zo te zien. Zelfs als ik haar vasthoudt en dit uitleg is ze nog steeds terug getrokken. 

Dan nodig ik haar uit om te kijken naar de mensen die meteen ja zeiden. Ze kan haar ogen niet openen en als ik haar vraag om haar gevoel toe te laten dan is dat in eerste instantie heel lastig. We nemen samen de tijd om dat wat er wel is, de ja we zijn er voor jou om jou te ondersteunen, toe te laten. 

En dan kan de ontspanning komen, de overgave dat het er wel is. Het meisje in mij heeft dat nooit kunnen toelaten dat het er ook wel is en niet alleen maar niet! 

Door die overtuiging is de focus gegaan naar de bevestiging van zie je wel het is er niet. Ze zeggen nee tegen mij! 

Nu weet ze dat de nee niet over haar persoonlijk gaat en dat er ook altijd een ja is. Met deze nieuwe inzichten wordt ze weer blij en kan ze blijven in het leven en hoeft ze zich niet meer terug te trekken! 

Hoe reik jij uit en hoe ontvang jij?

Afgelopen week hoorde ik, dat ik de 25e geopereerd kan worden. Ik heb al enkele jaren last van heftige bloedingen tijdens de menstruatie. Er is een groot myoom in mijn baarmoeder die niet zomaar eruit gehaald kan worden. Vele jaren van onderzoek, alternatieve wegen, steeds luisterend naar mijn lichaam heb ik 9 maanden geleden besloten om mijn baarmoeder te laten verwijderen. Ik kies daarmee voor mijn eigen regie; voluit leven. Het bloeden zorgde er namelijk voor dat ik letterlijk mijn levensenergie uit mijn lichaam voelde stromen. Wat zich o.a. uitte in een laag hb, wat maakte dat ik niet in staat was om de dingen te doen die belangrijk voor mij zijn. Mezelf noodgedwongen moest terugtrekken, rust nemen en in een wachtstand blijven totdat mijn lichaam het weer aankon. 

9 maanden op een wachtlijst; de duur van een zwangerschap! 

En nu is het zover en is de operatie gepland. 

Hoe spannend en verdrietig ook dat ik mijn fysieke baarmoeder heb los te laten. Ik eer haar voor wat ze me heeft gebracht in al die jaren. Al die overgangen van meisje naar vrouw, dragen van mijn kinderen, het vrouw voelen, mijn sexualiteit ontdekken, mijn blauwdruk van de vrouwenlijn achter mij en nog veel meer. 

En ik laat los wat me niet meer dient. De heftige bloedingen, het myoom, mijn fysieke baarmoeder! 

De energetische plek blijft, ik blijf, ik leef voluit! Ik hoef me niet meer terug te trekken, ik kan in het leven blijven! 

Wat betekent voluit leven voor jou?

Een persoonlijk credo in deze sprankel: 

Ik ben vergeten dat ik deel uitmaak van een groter geheel, een heilig plan en dat daarmee alles heilig is en ik als mens dus ook.

Ooit heb ik aangenomen dat ik een eigen plek heb, gescheiden van de ander, de dieren, planten en kristallen. En daarmee dat er dus onderscheid is tussen alles en iedereen. 

Vooral mij als mens ben ik erboven gaan staan en ben ik elkaar en alles gaan onderdrukken. Uiteindelijk ben ik gaan geloven dat ik daardoor veilig en heilig ben. De angst me te verbinden met een dier, plant, kristal en ook de mede mens is groot. Onbekendheid ermee en daarmee is er verloren gegaan met wie ik ben en hoe heilig ik bent. De angst dat ik niet meer weet wie ik ben als ik deel uitmaakt van alles, in eenheid bent!

 Ik ben deel van alles dus ook deel van de planten, dieren en kristallen. Door me af te scheiden wordt het onveilig en door de dualiteit en angst die ik creëer en die er om me heen gecreëerd wordt, ga ik me waardeloos voelen. Het idee heb, dat ik er niet bij hoort en dat er niet van me gehouden wordt op een manier die goed voor mij is.

Als ik dit besef kan ik steeds opnieuw kiezen om deel te zijn van alles, te leren vertrouwen op een nieuw bewustzijn, een nieuwe wereld die altijd al bestaan heeft.

Mezelf zien als heilig en deel van het geheel maakt dat het leven rijker wordt. Ik hoef dan niet meer te vechten te strijden voor mijn waarden, erbij te horen of geliefd te zijn want alles is gelijk in licht, liefde en vrede. Ik met mijn eigen talenten en kwaliteiten. Met een eigen kleuring in het lichtbolletje van great spirit wat iedereen in zich heeft. Great spirit is alles wat leeft dus ook de planten, kristallen en de dieren. In alles en iedereen dus en ik ben daar onderdeel van. Gelijkwaardig, onderdeel van het grote heilige geheel. Ik ben heilig net zoals al het andere. Dat geeft ontspanning, rust en maakt dat ik helderder, bewuster, steviger, in overvloed leeft. Een rijker leven heb als ik mezelf toesta onderdeel te zijn van alles. Eenheid te durven ervaren. Te erkennen dat alles licht, liefde en vrede is.

Hiermee ben ik tevens verantwoordelijk geworden voor het leven hier op aarde en daarmee verantwoordlijk voor het ‘verval’ wat ik als mens veroorzaak en ook voor de afscheiding die ik hiermee in stand gehoud. En ik kan deze verantwoordelijkheid op mijn eigen manier nemen. Het begint met kiezen en bewustwording dat ik een ben, onderdeel ben van een heilig geheel! 

Hoe zie jij jezelf in dit grote geheel?

Vandaag was ik getuige van een bijzonder moment. Twee kittens, nieuwsgierig en vol verwondering, speelden samen. Toen ik het speeltje met het belletje pakte, keken ze me aan, hun ogen vol verwondering en speelsheid. Ze gaven zichzelf volledig over aan het moment — precies zoals het bedoeld is.

In hun onschuld en speelsheid zie ik een waardevolle spiegel voor ons. Ze laten ons zien hoe we het leven kunnen benaderen: met nieuwsgierigheid, zonder oordeel, en met openheid voor alles wat zich aandient. Het is een uitnodiging om meer te spelen, te ontdekken en vooral om plezier te hebben in alles wat we doen.

Hoe vaak vergeten we dit? Hoe vaak maken we onszelf te serieus en vergeten we dat het leven in wezen een spel is — een avontuur dat we mogen beleven. We spelen, we ontdekken, en vol van ontdekkingen vallen we in slaap, verzadigd van de ervaring, klaar voor het volgende avontuur.

Wat gebeurt er met jou als je het leven zou benaderen zoals een kitten? Als je je nieuwsgierigheid volgt, vol overgave speelt en je niet te veel zorgen maakt over de uitkomst? Kun je het spel omarmen, in plaats van het leven als iets zwaars te zien?

Ik nodig je uit om het vandaag nog te proberen. Kijk naar de wereld door de ogen van een kitten: ontdek, speel en geef je over aan de magie van het moment.