Wetende dat ik binnenkort aan mijn baarmoeder geopereerd wordt, voel ik dat ik hier ook bij stil wil blijven staan. Niet alleen maar met mijn sisters als getuigen om me heen.
Het kleine meisje in mijn vindt dat altijd spannend uitreiken. Ze hoopt dat als ze uitreikt ook ontvangen wordt. Dat er ja gezegd wordt en dat ze meegenomen wordt in het leven (het spannende moment van wat voor haar belangrijk is). Dus ik maak een tekstje en stuur dat naar een aantal sisters die ik graag erbij wil hebben als getuigen en steun.
En dan gebeurt er iets wonderlijks.
Een aantal vrouwen zeggen ja ik kom graag en een aantal vrouwen zeggen nee. Het past niet, lukt niet etc.
Mijn energie draait en het meisje in mij trekt zich direct terug. Maakt zich klein en zegt dan eigenlijk; ‘laat maar, ik ga het leven wel niet in, ik ben kennelijk niet belangrijk, ik ben het niet waard. AU!
Zelfs als de volwassen ik achter haar staat voelt de volwassen ik als een leeuwin die haar welp beschermd! ‘Hoe kunnen jullie haar zo pijn doen’! Daarbij ook voelend dat het geen afwijzing is voor dat meisje.
Wat verwarrend om dat meisje in mij zo te zien. Zelfs als ik haar vasthoudt en dit uitleg is ze nog steeds terug getrokken.
Dan nodig ik haar uit om te kijken naar de mensen die meteen ja zeiden. Ze kan haar ogen niet openen en als ik haar vraag om haar gevoel toe te laten dan is dat in eerste instantie heel lastig. We nemen samen de tijd om dat wat er wel is, de ja we zijn er voor jou om jou te ondersteunen, toe te laten.
En dan kan de ontspanning komen, de overgave dat het er wel is. Het meisje in mij heeft dat nooit kunnen toelaten dat het er ook wel is en niet alleen maar niet!
Door die overtuiging is de focus gegaan naar de bevestiging van zie je wel het is er niet. Ze zeggen nee tegen mij!
Nu weet ze dat de nee niet over haar persoonlijk gaat en dat er ook altijd een ja is. Met deze nieuwe inzichten wordt ze weer blij en kan ze blijven in het leven en hoeft ze zich niet meer terug te trekken!
Hoe reik jij uit en hoe ontvang jij?